Το τεύχος 4 Ενώ η ‘ιδέα’ της ανακύκλωσης έχει μόλις αρχίσει να εισάγεται στην Κύπρο, με το μέσο Κύπριο να εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τουλάχιστον 365 πλαστικές τσάντες ετησίως, σε άλλα μέρη της Ευρώπης οι άνθρωποι εξετάζουν τη φαινομενικά άκαρπη ανακύκλωση των τοπικών αποβλήτων που αποτελούν μόνο ένα μικροσκοπικό ποσοστό των εκπομπών. Η ‘ανακύκλωση’, για πολλούς, έχει πάρει τη μορφή μόδας στον κόσμο των υπολογιστών, προσφέροντας έναν ανώδυνο τρόπο για να δείξουν ότι ‘κάνουν κάτι’ χωρίς να αναγκαστούν να κάνουν σημαντικές αλλαγές στον τρόπο ζωής τους, όπως το να εγκαταλείψουν την οδήγηση, να πετάξουν λιγότερο, και το πιο αποτελεσματικό – να μποϊκοτάρουν τις βιομηχανίες που παράγουν πρώτες τα απόβλητα. Το πρόβλημα που μάς παρουσιάζεται δεν είναι ένα περιβαλλοντικό, αλλά, πιο σημαντικά, ένα κοινωνικό και ψυχολογικό πρόβλημα, μια διαστρεβλωμένη αίσθηση προτεραιοτήτων και η άρνηση της μεγαλύτερης εικόνας μέσω μιας ασήμαντης απόσπασης της προσοχής μας. Δεδομένου ότι αντιμετωπίζουμε ένα όλο και περισσότερο αβέβαιο μέλλον, στο οποίο τα χρήματα και οι συγκρούσεις καταλήγουν να χάνουν το νόημα τους, οι καλλιτέχνες ,περισσότερο από ποτέ, έχουν την ευθύνη να εκφράσουν τα ζητήματα υγείας χρησιμοποιώντας φιλικές προς το περιβάλλον μεθόδους και υλικά. Τώρα είναι μια ευκαιρία για όλους εμάς, όχι μόνο καλλιτέχνες, να προσεγγίσουμε την έμφυτη δημιουργικότητά μας και να αυτοσχεδιάσουμε στην καθημερινή μας ζωή. Η υγεία μας και η κατάσταση του περιβάλλοντος συνδέονται αναπόσπαστα μεταξύ τους, έτσι με το να προσέχουμε την υγεία μας - χωρίς να βασιζόμαστε στις μηχανές ή στις επιβλαβείς χημικές ουσίες και όχι πάντα να επιλέγουμε τη γρηγορότερη, πιο εύκολη λύση, αλλά παίρνοντας χρόνο για να κάνουμε πράγματα για τους εαυτούς μας - κερδίζουμε άμεσα την αίσθηση ότι αξίζουμε, το σεβασμό που έχουμε χάσει για το περιβάλλον και τα παιδιά μας, και εν τέλει ανακτούμε τη θέληση να επιδράσουμε αποτελεσματικά στην αλλαγή....